دولت آمریکا طی قوانینی که به‌تازگی تصویب کرده، از متقاضیان ویزای آمریکا در سراسر جهان می‌خواهد که سابقه‌ فعالیت خود در شبکه‌های اجتماعی طی پنج سال گذشته و همچنین اطلاعات بیوگرافی خود از ۱۵ سال گذشته را ارائه دهند. این ارزیابی‌ها بخشی از اقدامات جدید دولت ترامپ برای بررسی دقیق متقاضیان آینده‌ ویزای آمریکاست.

«آیا سلبریتی‌ها هم حق ندارند مثل هر شهروند آزاد دیگری نظرات خودشان را در مورد مسائل مختلف سیاسی، اجتماعی و… بیان کنند؟» این استدلال یا اعتراض که در قالب یک پرسش بیان می‌شود، رایج‌ترین دفاعیه هواداران سلبریتی‌ها در برابر منتقدان آن‌هاست؛ اما آیا اظهارنظر کسانی که به‌واسطه یک حرفه هنری یا ورزشی بر سکوی شهرت و محبوبیت اجتماعی ایستاده‌اند، با افراد عادی اجتماع در یک تراز ارزیابی می‌شود؟

به گزارش فرهیختگان، نه‌تنها تأثیرات اجتماعی بیان یک مطلب از طرف شهروندی معمولی با بیان همان مطلب از طرف یک فرد مشهور همسان نیست و یکی نبودن حساسیت‌ها روی این دو مورد کاملاً طبیعی به نظر می‌رسد، بلکه نهادها، حلقه‌ها، سازمان‌ها، کارتل‌ها، بنگاه‌ها و سفارتخانه‌ها و دسته‌های مختلف سیاسی، اقتصادی، امنیتی، قضایی و… هم روی بیان یک سخن از طرف شهروندی معمولی با بیان همان سخن از طرف چهره‌ای مشهور، یک‌جور حساب باز نمی‌کنند.

بدون شک چنین نهادها، حلقه‌ها، سازمان‌ها، کارتل‌ها، بنگاه‌ها و سفارتخانه‌هایی با چنان قدرت و نفوذی که دارند، اجازه نخواهند داد که یک هنرپیشه یا ورزشکار، با اظهارنظرهای دلبخواهی‌اش منافعشان را به خطر بیندازد و بالعکس. چنین مراکزی قطعاً برای ایفای منافعشان به فکر اینکه سراغ چهره‌هایی ازاین‌دست بروند هم خواهند افتاد. به‌طور مثال وقتی یک هنرپیشه سینما آمپولی را تجویز و توصیه می‌کند که پزشکان داخل ایران به‌شدت مردم را از استفاده آن منع کرده‌اند، نمی‌شود این مسئله را یک مورد کاملاً اتفاقی دانست و در پس تبلیغ چنین کالایی توسط کسی که هیچ سابقه‌ای در پزشکی ندارد، چیزی جز میل مفرط یک بازیگر به اظهارنظر درباره بی‌ربط‌ترین مسائل به تخصصش ندید.

اساساً سلبریتی بودن با بازیگر و ورزشکار و… بودن یکی نیست. سلبریتی یعنی کسی که بیشتر از متن فعالیت فرهنگی و ورزشی‌اش، در حاشیه حضور دارد. به‌طور متوسط تعداد دنبال کنندگان اینستاگرامی هنرپیشه‌های ایرانی بیش از هزار برابر تمام کسانی است که در سال ۹۷ به سینما رفته‌اند و اگر در این مورد بازدید از صفحات مجازی این چهره‌ها ملاک ارزیابی قرار بگیرد، به رقم نجومی و حیرت‌انگیز ۱۰ ‌میلیون برابر خواهیم رسید. سینمایی که بازیگران آن ۱۰ ‌میلیون برابر بیشتر از پرده سینما در صفحات مجازی‌شان دیده می‌شوند، تقریباً فقط حاشیه به‌حساب می‌آید و متن آن کم‌کم در حال محو شدن است.

شکوه واقعی این سینما را می‌شود در روزگاری جست‌وجو کرد که اساساً چیزی به اسم شبکه‌های مجازی، وجود خارجی نداشتند اما صف‌های سینما گاهی تا دو، سه کیلومتر می‌رسید. چنانکه پیداست وجه صنعتی و تجاری هنر فیلم‌سازی ایران از پرده‌های سینما خارج شده و به صفحات مجازی انتقال پیدا کرده است. در این شرایط رسماً باید از «صنعت حواشی» در مورد حضور افراد مشهور در فضای مجازی و میهمانی‌ها و مراسمی که در این فضا انعکاس پیدا می‌کنند اسم برد و پرسشی ازاین‌قرار را که «آیا هنرپیشه‌ها از اظهارنظرهایشان در فضای مجازی کسب درآمد نمی‌کنند» در برابر آن پرسش اعتراضی ساده‌لوحانه یا به آن راه خورده گذاشت که می‌گفت: «آیا سلبریتی‌ها هم حق ندارند مثل هر شهروند آزاد دیگری نظرات خودشان را در مورد مسائل مختلف سیاسی، اجتماعی و… بیان کنند؟»

همچنین بخوانید  جزئیات تخلف میلیاردی در خودپردازها

در حدود چهار سال پیش بود که وزارت خارجه دولت اوباما شرایط جدید و ویژه‌ای را برای اخذ گرین‌کارت این کشور توسط هنرمندان و ورزشکاران و افراد ثروتمند ایرانی ایجاد کرد و موجی از مهاجرت عوامل سینمای ایران به آمریکا از همان تاریخ آغاز شد. این اتفاق باعث شد در کنار حلقه هنرمندان ایرانی در لس‌آنجلس که از دوران قبل انقلاب شکل‌گرفته بود و سپس بر تعداد آن به‌شدت افزوده شد، حلقه جدیدی از چهره‌های هنری ایران، این بار در ایالت واشنگتن شکل بگیرد. عنوان حقوقی گرین کارتی که برای نخبگان صادر می‌شد، EB1 بود و رده‌ مخصوص به شخصیت‌های مشهور بدون کارفرما، EB1a نام داشت. اثبات موارد درج‌شده در فرم این ویزا مشکل بود اما مزیت آن سریع‌تر بودن روند اخذ روادید به‌حساب می‌آمد.

برای اثبات موارد درج‌شده در فرم این ویزا، هر هنرمند ایرانی لاجرم احتیاج داشت که با دولت جمهوری اسلامی همکاری و هماهنگی‌هایی داشته باشد و گاهی برای تکمیل موارد مندرجه، غیر از همکاری با نهادهای فرهنگی داخل، لازم بود که یک شخص با لابی‌ها و مافیاهای اقتصادی دخیل در امور سینما هم بده بستان‌هایی برقرار کند. تقریباً از همان سال که دولت دوم باراک اوباما اعلام کرد چنین قانونی برای مهاجرت هنرمندان به کشورش وضع‌شده، موج پول‌شویی و مفاسد اقتصادی مرتبط با موضوعات فرهنگی هم در سینمای ایران به راه افتاد و این لاین توانست امکان پر کردن بخش‌هایی از فرم روادید را که برای عده‌ای از سینماگران ایرانی صرفاً توسط همکاری با نهادهای دولتی فعال در امر سینما فراهم نمی‌شد، از روش‌های دیگر فراهم کند.

 شرایط ده‌گانه برای اخذ ویزای «EB1a»

در پرتال اداره مهاجرت آمریکا شرایط ده‌گانه‌ای برای اخذ ویزای «EB1a» ذکرشده که هر فرد لااقل باید سه مورد آن را احراز کند. کسب جایزه از جشنواره‌های هنری یکی از این موارد است که فستیوال فیلم فجر و جشن خانه سینما ازاین‌جهت اهمیت بسیاری پیدا می‌کنند. فیلم‌هایی که به‌عنوان نمایندگان رسمی ایران به فستیوال‌های هنری ارسال می‌شوند هم ازاین‌جهت ممکن است واجد امتیازهایی شوند، البته کسب جایزه هم مهم است. دو مورد دیگر از این جدول ده‌گانه به مدارکی جهت فروش بالای فیلم‌هایی که فرد در آن‌ها بازی کرده یا دستمزدهای بالایی که از پروژه‌ها گرفته است، اشاره دارد. پروژه‌های پول‌شویی در سینما و شبکه نمایش خانگی ازاین‌جهت به کار بعضی از عوامل سینمای ایران آمدند، چون چنین پروژه‌هایی برای پوشش‌های جعلی مالی‌شان ناچار بودند آمار سازی‌های کلان انجام بدهند و دستمزدهای نجومی بازیگران و حتی دستمزدهایی که برای بالاتر بردن نرخ هنرپیشه‌ها، ازآنچه بود بیشتر اعلام می‌شد، برای پر کردن فرم گرین‌کارت کارایی داشتند. یک مورد دیگر از این موارد ده‌گانه به «گواهینامه» و مستنداتی که نشان‌دهنده شهرت فرد در فعالیت هنری‌اش بود، اشاره می‌کرد و یک مورد دیگر گواهی رسمی قرارداد در هر بخش از پروژه‌های سینمایی است. ازاین‌جهت می‌شد بخشی از دلخوری‌ها ‌بابت تعطیلی خانه سینما در دولت قبل را درک کرد. دو مورد دیگر از این جدول ده‌گانه به پوشش‌های رسانه‌ای از فعالیت هنرمندان اشاره کرده بود.

همچنین بخوانید  پیشکش خودروسازی به شرکت‌های خارجی!

مطالعه این موارد می‌تواند اهالی مطبوعات را یاد شرط به‌خصوص بعضی از عوامل سینما برای مصاحبه انداخت که می‌خواستند تصویرشان روی جلد برود؛ درحالی‌که در اکثر چنین مواردی مصاحبه‌شونده‌ها حرف چندانی برای بیان کردن نداشتند و مصاحبه‌ها از کیفیت محتوایی خاصی برخوردار نبود؛ و مورد آخر از این موارد ده‌گانه نسخه‌های دی‌وی‌دی از کارهای هر هنرمند، پوستر و تبلیغات فیلم‌های او بود. بسیاری از چهره‌های هنری ایران پس از ابلاغ این قانون در دولت اوباما به تکاپوی فراهم کردن شرایط اخذ گرین‌کارت آمریکا توسط فعالیت‌هایشان در داخل ایران افتادند؛ اما سال گذشته که این فرمان توسط ترامپ صادر شد، موارد جدیدی به فرم ویزا اضافه‌شده است.

بند پایانی تکمیل فرم روادید

طبق گزارش «رویترز»، دولت آمریکا طی قوانینی که به‌تازگی تصویب کرده، از متقاضیان ویزای آمریکا در سراسر جهان می‌خواهد که سابقه‌ فعالیت خود در شبکه‌های اجتماعی طی پنج سال گذشته و همچنین اطلاعات بیوگرافی خود از ۱۵ سال گذشته را ارائه دهند. این ارزیابی‌ها بخشی از اقدامات جدید دولت ترامپ برای بررسی دقیق متقاضیان آینده‌ ویزای آمریکاست. این قوانین در ۲۳ می ۲۰۱۷ توسط دفتر مدیریت و بودجه تائید شد. البته این قوانین فقط مربوط به گرین‌کارت چه از نوع «EB1a» و چه از رده‌های دیگر نیست و انواع روادید از سراسر جهان را شامل می‌شود. چنانکه گفته‌شده سالانه ۱۴ میلیون و ۷۰۰ هزار نفر باید ریز فعالیت‌هایشان در فضای مجازی را به انگلیسی ترجمه کنند و برای بررسی به وزارت خارجه آمریکا تحویل بدهند؛ اما قابل‌توجه است که این موارد در خصوص کشور مسلمانی که ترامپ طبق فرمان اجرایی ۱۳۷۶۹ ورود اتباع آن‌ها به خاک آمریکا را ممنوع کرد، به‌شدت سخت‌گیرانه‌تر است و ایران هم جزء این هفت کشور به‌حساب می‌آید.

همچنین بخوانید  مردم هستند که تاوان بازیگوشی روحانی را می دهند

سایت صدای آمریکا در متنی که ترجمه‌ای از پاسخ به سؤالات متداول در خصوص موانع مهاجرت به آمریکا برای ایرانیان است، در پاسخ به این سؤال که «من دارنده گرین‌کارت و ساکن ایران هستم. اگر به آمریکا برگردم، آیا گرین‌کارت من را می‌گیرند؟» آورده است: «چنین چیزی گزارش نشده است اما به گفته رئیس کارکنان کاخ سفید، ممکن است درباره اقامتتان در ایران مورد پرسش قرار بگیرید.»

این مورد جدید که درباره افراد مشهور آن‌ها را ناچار می‌کند در فضاهای عمومی و شبکه‌های اجتماعی، اظهارنظرهایی همسو با سیاست‌های دولت آمریکا داشته باشند، فعالیت آن‌ها را با بخش‌های دیگری از فعالیتشان که لازمه تکمیل فرم‌های روادید است و صرفاً توسط همکاری با جمهوری اسلامی فراهم می‌شود، ترکیب خواهد کرد و معجون عجیبی به وجود می‌آورد. به عبارتی چنین فردی لازم است که حتماً در مراسم‌های دولتی حضور پیدا کند و در همان‌جا طوری موضع بگیرد که به نظر برسد به نظام جمهوری اسلامی اعتقادی ندارد. بازتاب صحبت‌های هنرپیشه‌ها در مطبوعات ایران و اعلام اخباری مبنی بر دستمزدهای نجومی آن‌ها هم بخش دیگری است که این افراد برای پر کردن فرم ویزا به آن احتیاج دارند؛ حتی اگر پروژه‌ای که در آن حضور پیدا کرده‌اند، از پروژه‌های رسمی نظام باشد و دستمزد آن‌ها به‌طور مستقیم از طرف نهادهایی پرداخت شود که توسط وزارت خارجه آمریکا تحریم شده‌اند.

ایالات‌متحده آمریکا هنوز تبصره‌ای به این قانون در این خصوص که هنرپیشه‌ها و عوامل سینما در چه نوع پروژه‌هایی با چه محتوایی باید بازی کنند و حضورشان در کدام پروژه‌ها ممنوع است، صادر نکرده و مطابق منطق سرمایه‌داری، صرفاً گران‌قیمت بودن پروژه و پولدار بودن عوامل آن اهمیت دارد، نه چیزهای دیگر. در صورت صدور چنین قانونی، دارندگان ویزای «EB1a»  در میان هنرپیشه‌های ایرانی، در بن‌بست یک‌سو آتش و یک‌سو دریا گیر خواهند افتاد.

انتهای پیام/

Share This